Benim ikiz kız kardeşim gece bana geldi ve yüzü tamamen morarmıştı. Bunun kocası tarafından yapıldığını öğrendiğimizde, yerlerimizi değiştirip o adama unutamayacağı bir ders vermeye karar verdik 😊😨
Dışarıda yine yağmur yağıyordu. Birkaç gündür arka arkaya yağıyordu ve etraftaki her şey gri ve yapışkan görünüyordu. Mutfakta oturuyordum, çoktan soğumuş çayımı otomatik bir şekilde karıştırıyor ve içimdeki o sıkıştırıcı endişeyi hissetmemek için aklıma gelen her şeyi düşünüyordum.
Kapı zili beklenmedik bir şekilde çaldı. Kedi irkildi ve pencere pervazından atladı. Hemen gerginleştim. Bu saatte kimse sebepsiz yere bana gelmez.
Göz deliğinden baktım ve donakaldım. Merdiven boşluğunda Emma duruyordu. Kız kardeşim. Saçları ıslaktı, ev elbisesinin üzerine aceleyle bir yağmurluk giymişti, yüzü solgundu. Bulanık camın arkasından bile kötü bir şey olduğu belliydi.
Kapıyı açtım. Daireye adım attığında ve ışık yüzüne vurduğunda içimden bir şey koptu. Bir gözü neredeyse açılamıyordu, çevresinde koyu bir morluk yayılıyordu. Yanakta taze bir çizik, dudakları çatlamıştı. Kendini toparlamaya çalışıyordu ama pek başarılı olamıyordu.
Yağmurluğunu çıkarmasına yardım ettim ve ancak o zaman ellerine fark ettim. Bilekleri morarmıştı, sanki biri onları sıkıca tutmuş ve bırakmamıştı. Çok tanıdık bir manzara.
—O mu? —diye fısıldadım. —Kocan mı?
Emma bana baktı. Gözlerinde yorgunluk ve acı vardı, yüzüne bakmak istemeyeceğin türden bir acı. Biz ikiziz ve ben bu yüzü çok iyi tanıyordum. Onu böyle görmek özellikle zordu.
Her zaman neredeyse aynıydık. Yaşla birlikte küçük farklılıklar oluştu ama başkaları için hâlâ ayna yansıması gibiydik. Bizi markette, sokakta karıştırıyorlardı; hatta eski tanıdıklar bazen hata yapıyordu.
Ve o anda aklıma gelen bir düşünce içimi ürpertti. Tehlikeli, yanlış ama inanılmaz derecede net.
Ya yerlerimizi değiştirirsek? Ya bu sefer onun yerine ben geçersem? Ya bu sefer kız kardeşimin kocası korkmuş bir kadın yerine ondan hiç korkmayan biriyle karşılaşırsa?
Emma’ya baktım ve onun da aynı şeyi düşündüğünü anladım. Karar, fazla söze gerek kalmadan verildi.
Yerlerimizi değiştirip kız kardeşimin kocasına bir ders vermeye karar verdik 😲☹️ Bu hikâyenin devamı ilk yorumda 👇👇
Dışarıdan bakıldığında neredeyse aynıydık. Aynı saçlar, aynı boy, aynı ses, hatta bakış tarzı bile aynıydı. Bizi yakından tanımıyorsanız, ayırt etmek imkânsızdı. Planın işe yaramasının nedeni de buydu.
Kız kardeşinin evine onun gibi gittim. Sakin ve sessiz davranıyordum, her zaman olduğu gibi. Ama içimde her şey farklıydı. Artık korkmuyordum. Kız kardeşimin kocası bunu hemen hissetti.
İlk başta sadece normalden uzun süre baktı, sanki neyin yanlış olduğunu anlamaya çalışıyordu. Sonra küçük detaylara takılmaya başladı. Fincan yanlış yerde. Yanlış cevap. Yanlış ton.
—Tüm korkunu mu kaybettin? —diye sertçe sordu.
Sessiz kaldım ve gözlerinin içine baktım. Önceden Emma böyle anlarda bakışını yere indirirdi. Ben hayır.
Bu onu çileden çıkardı. Bağırmaya, odada yürümeye ve kollarını sallamaya başladı. Neden öfkelendiğini kendisi bile anlamıyor gibiydi. Ve sonra her zaman yaptığı şeyi yaptı.
Elini kaldırdı.
Ve o anda aniden hatırladım: Ben eskiden karma dövüş şampiyonuydum, birçok madalyam vardı.
Eski bir numarayı hatırladığımda bile düşünmedim. Tek hızlı bir adım. Tek bir boğma hareketi.
Birkaç saniye içinde kız kardeşimin kocası yerde yatıyor ve nefes almakta zorlanıyordu. Gözleri yuvalarından fırlamıştı, yüzü solmuştu. Avuç içiyle yere vurmaya ve hırıltıyla durmamı dilemeye başladı.
Eğildim ve sessizce söyledim:
—Al bunu, herif. Kız kardeşime bir daha yaklaşır ve ona dokunursan kavgamız devam edecek. Ve inan bana, kazanan ben olacağım. Artık sadece morluklarla kurtulamazsın.
Onu bıraktım ve odadan çıktım.
Birkaç gün sonra Emma boşanma davası açtı ve kocasını sonsuza dek terk etti. O, bir daha ona yaklaşmadı.
