Bir kadın altı yıl boyunca her gün balkonunda aynı kargayı besledi, ama bir gün kuş gelmedi ve kısa süre sonra kadın korkunç bir gerçeği öğrendi 😢😲
Kadın altı yıl boyunca aynı kargayı besledi.
Her sabah yaşlı kadın bir avuç ekmek kırıntısıyla balkona çıkardı. Başta kuş mesafesini korurdu, sonra yaklaşmaya başladı ve bir yıl sonra artık rahatça doğrudan avucundan yemeye başladı. Komşular söylenir, şikâyet eder, hatta avludaki güvercinleri ve diğer kuşları zehirlerdi. Ama nedense bu kargaya dokunulmadı. Sanki nerede tehlike olduğunu ve nerede güvenilebileceğini anlıyordu.
Kadın yalnız yaşıyordu. Kocası давно ölmüştü, oğlu başka bir şehre taşınmış ve giderek daha az arar olmuştu. Sabahlar bir çaydanlık, eski bir sabahlık ve balkona atılan adımlarla başlardı. Ve karga çoktan bekliyor olurdu — korkulukta, başını hafifçe eğmiş, sanki selam veriyormuş gibi.
Kadın onunla yüksek sesle konuşurdu. Havadan, beşinci kattaki komşudan, dizindeki ağrılardan bahsederdi. Ve kuş dinlerdi. Kendi sessiz diliyle.
Altı yıl — tek bir gün bile aksatılmadı.
Ve sonra bir gün karga gelmedi.
Kadın her zamanki gibi dışarı çıktı. Kırıntıları avucunda tuttu. Bekledi. Korkuluğa baktı. Avluda kuşlar uçuyordu, uzaktan sesleri geliyordu, ama onunki yoktu.
On dakika böyle durdu. Sonra yirmi. Kırıntılar avucunda nemlendi.
Ertesi gün yine çıktı.
Üçüncü gün de.
Güzel. Bunu sakin, gerçek ve abartısız ama içten bir sıcaklıkla yapalım.
İşte bir versiyon:
Kadın altı yıl boyunca aynı kargayı besledi.
Her sabah — aynıydı. Çaydanlık, eski sabahlık, bir avuç kırıntı ve balkona doğru adımlar. Kuş tam zamanında gelirdi. Korkuluğa konar, başını eğerek sanki dinlerdi. Sonra usulca avucundan yerdi.
Komşular kuşlara kızar, dikenler koyar, güvercinleri zehirlerdi. Ama bu kargaya dokunulmazdı. Kimisi onun akıllı olduğunu söylerdi. Kimisi de sadece alışıldığını.
Ve bir gün gelmedi.
Kadın çıktı, bekledi. Kırıntılar avucunda kaldı. Ertesi gün — yine. Ve bir hafta boyunca.
Kısa süre sonra kadın korkunç bir şey öğrendi 😢😨 Devamı ilk yorumda 👇👇
Bir gün avluda bir komşu yaşlı kadını durdurdu.
— O siyah olanı besliyordun değil mi?
— Evet.
— Arabayla çarptılar. Marketin köşesinde. Gördüm…
Kadın başını salladı. Hiçbir şey söylemedi. Sadece eve döndü.
Balkon boş kaldı. Sessiz. Sabah artık anlamını yitirdi.
Birkaç gün sonra kapı çaldı. Kapıda aynı komşu duruyordu.
— Affedersiniz… Babam söylememi istedi. Hasta, neredeyse hiç dışarı çıkmıyor. Eskiden her gün pencereden sizi kargayı beslerken izlediğini söylüyor. Neden artık çıkmadığınızı soruyor.
Kadın önce gitmek istemedi. Ama yine de bir alt kata indi.
Odada ilaç ve yaşlılık kokusu vardı. Pencerenin yanında yaklaşık yetmiş beş yaşında zayıf bir adam oturuyordu. Kadına dikkatli ve sakin bir bakışla baktı.
— Artık gelmiyor mu? diye sordu.
— Artık yok, dedi kadın sessizce. — Arabayla çarptılar.
Adam uzun süre sustu.
— Kuşlar bizden daha kısa yaşar, dedi sonunda. — İnsanlar da gider. Ama hayat bitmez. Sen altı yıl ona baktın. Demek ki birine bakmayı biliyorsun.
Pencereye doğru başıyla işaret etti.
— Avluda çok var. Elbet biri gelir. Gelmezse bile — yine çık. Sen balkonda durduğunda ben daha huzurlu oluyordum.
Kadın hemen cevap vermedi.
Ertesi sabah yine kırıntılarla balkona çıktı. O aynı kargayı beklediği için değil. Avluda birinin ona bakıp beklediğini bildiği için.
Önce güvercinler geldi. Sonra siyah bir kuş korkuluğun kenarına kondu. Kadın sadece elini uzattı։
