Damadım ve annesi kızımı otobüs durağında bıraktılar ve sabah saat beşte bana telefon ettiler: “Onu al, artık bize gerek yok” 😢
Gittiğimde kızım zar zor nefes alıyordu. Soğuk betonun üzerinde yatıyordu, vücudu morluklarla kaplıydı. O anda anladım: bu insanlar her şeyin hesabını vermeli.
Sabah saat beşte damadım aradı. Sesi soğuk, duygusuzdu.
“Otobüs durağından kızını al. Artık bize gerek yok.”
Duyduklarımı hemen anlayamadım. Ne olduğunu sordum ama damadım telefonu kapattı.
Yağmur altında, ıslak yolda giderken ne ellerimi ne ayaklarımı hissediyordum. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki, sanki arabada duyuluyordu. Lora sadece yirmi dört yaşındaydı. Üç yıl önce, varlıklı bir ailenin oğlu Daniel ile evlenmişti. Hep tepeden bakıyorlardı ama ben bunun sadece kibir olduğunu düşündüm. Yanılmışım.
Durağa geldiğimde polis ışıkları zaten yanıyordu. Lora, çocuk gibi kıvrılmış halde soğuk betonun üzerindeydi. Üzerinde ince, yağmurla ıslanmış bir gecelik vardı. Yüzü şişmiş, morluklarla kaplıydı. Ayağı doğal olmayan bir açıyla dönmüştü.
Yanına diz çöktüm.
Zor nefes alıyordu, hırıltılı bir şekilde. Dudakları titriyordu.
“Anne…” diye fısıldadı.
Onu kendime çektim ve bunu kimin yaptığını sordum.
Zor konuşuyordu. Her şeyin gümüş çatal-bıçak yüzünden başladığını söyledi. “Yanlış” parlatmıştı. Kayınvalide ellerinden tutuyordu. Kocası golf sopasıyla vuruyordu. Ona hiçbir şey olmadığını, yerinin sokak olduğunu söylüyorlardı.
Kızımı hastaneye götürdüm. Doktorlar onu hemen ameliyathaneye aldılar.
Birkaç saat sonra doktor yanıma geldi.
Sakin konuşuyordu ama gözlerinde her şey kelimesiz belliydi. Kafa kemiği kırığı, dalak yırtığı, çoklu kırıklar, ciddi beyin hasarı. Lora komaya girdi. Glasgow ölçeğine göre en düşük puanı aldı.
Şansının olup olmadığını sordum. Doktor dürüstçe yanıtladı: Hayatta kalsa bile, eski Lora artık olmayabilir.
Yoğun bakım odasına girdim. Cihazlar sessizce bipliyordu. Beyaz duvarlar, soğuk ışık. Kızım hareketsiz yatıyordu, ağzında tüp ve göğsünde kablolar vardı.
Yanına oturdum ve elini tuttum. Soğuktu.
Aklımda tek bir düşünce vardı. O anda Daniel muhtemelen evinde uyuyordu. Annesi çayını içiyor ve haklı olduğunu hissediyordu.
Onlar huzur içinde uyuyordu, benim kızım hayatı için mücadele ederken.
Kolçak o kadar sıkı tuttuğumdan çatladı.
Ve o zaman anladım ki henüz her şey bitmemişti. Bu insanlar her şeyin hesabını vermeli 😲😢 Hikâyenin devamı ilk yorumda 👇👇
Evlerine gitmedim, kavga etmedim. Polisi bile uğraştırmadım çünkü yasa her zaman zenginlerin yanındadır.
Otobüs durağındaki güvenlik kameralarının kayıtlarını tanıdığım bir blog yazarıyla paylaştım. Yüz binden fazla takipçisi var. Video’yu gereksiz yorum yapmadan yayınladı.
Bir gün sonra onların soyadı artık saygı görmüyordu. Video internette yayıldı. İnsanlar yazdı, paylaştı, tartıştı. İsimleri artık kapı açmıyordu.
Sonradan öğrendiğime göre Daniel’in işlerinde ciddi sorunlar başladı. Ortaklar sözleşmeleri bozdu. Birkaç ay içinde onlarca milyon kaybetti.
Eskiden ailelerinin statüsüyle gurur duyan akrabalar mesafe koymaya başladı. Artık hor görülenlerle kimse birlikte olmak istemiyordu.
Ve ben tüm bu zamanı Lora’nın yanında hastanede geçirdim.
İki ay sonra gözlerini açtı.
Doktorlar bunun neredeyse bir mucize olduğunu söylediler. Şimdilik sessiz konuşuyor, çabuk yoruluyor, hareket etmekte zorlanıyor ama hayatta. Uzun bir rehabilitasyon bizi bekliyor.
Kızım için sağlık dileyin. 💖
