Eşimin cenazesinde, tabutun yanında akrabalarımız, çocuklarımız ve torunlarımız durup merhumu yasla anarken, kapı birden açıldı ve içeri daha önce hiç tanımadığım, gelinlik giymiş bir kadın girdi 😲😱
Eşim altmış yaşını henüz doldurmuşken hayata veda etti. Kalp. Her şey çok hızlı oldu ve ne kadar uğraşsak da ona yardım edemedik. Saygın bir insandı; iyi bir eş, ilgili bir baba ve dedeydi.
Vedalaşmaya herkes gelmişti: akrabalar, arkadaşlar, meslektaşlar. İnsanlar ağlıyor, sessizce yanıma yaklaşıyor, ellerimi sıkıyor, taziyelerini iletiyor ve onun ne kadar aydınlık ve güvenilir bir insan olduğunu hatırlatıyordu.
Odada yalnızca hıçkırıklar ve fısıldanan dualarla bölünen bir sessizlik hâkimdi. Ve tam o anda kapılar ardına kadar açıldı.
Eşikte, yaklaşık benim yaşlarımda bir kadın belirdi. Yüzü solgundu, bakışları dalgın ama kararlıydı. Onu tanımıyordum, daha önce hiç görmemiştim; bu bile başlı başına tuhaftı. Ama asıl şok bir saniye sonra geldi.
Yabancı kadın gelinlik giymişti. Beyaz danteller, duvak, ellerinde bir buket—sanki bir cenazeye değil de kendi düğününe gelmiş gibiydi.
Odanın içinde bir uğultu yayıldı. İnsanlar birbirine baktı; bazıları gözlerini kaçırdı, bazılarıysa şaşkınlıklarını gizlemeden ona baktı. Üzerimde, soru ve merhamet dolu onlarca bakışın toplandığını hissediyordum.
Olan biteni aklım almıyordu; kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki herkes duyacak sanıyordum.
Birileri kadının muhtemelen deli olduğunu fısıldadı. Diğerleri, belli ki adresi karıştırdığını sessizce konuştu. Ben ise son kalan soğukkanlılığımı toplayıp bir adım öne çıktım.
— Affedersiniz, dedim, sakin konuşmaya çalışarak, — sanırım yanıldınız. Burası bir cenaze, düğün değil.
Kadın bana doğrudan baktı ve sessiz ama kararlı bir sesle cevap verdi:
— Hayır. Bu kez doğru yere geldim.
Sırtımdan soğuk bir ürperti geçti. Kim olduğu, neden geldiği ve neden gelinlik giydiği kimse tarafından anlaşılamıyordu. Odada herkes nefesini tutmuş gibi yeniden bir sessizlik oldu.
Yavaşça tabuta yaklaştı. Karanlık ahşabın üzerine, sanki huzuru bozmak istemezmiş gibi, dikkatle elini koydu ve birden, acının artık tutulamadığı o gerçek yakınlıkla ağlamaya başladı.
Ve sonra daha da beklenmedik bir şey oldu 😨😢
Devamını ilk yorumda bulabilirsiniz 👇👇
Ona bakıyordum ve gözlerimi ayıramıyordum. İçimde her şey, anlam verememenin ve giderek artan dehşetin etkisiyle sıkışıyordu.
Ve sonra konuştu.
— Nihayet buluştuk, sevgilim, diye fısıldadı, eşime bakarak. — Keşke yetişebilseydim.
Dayanamadım.
— Ona ne dediniz? diye sordum, sesimin titrediğini hissederek. — Siz kimsiniz?
Yavaşça bana döndü, gözyaşlarını silerek.
— Ben onun ilk ve tek aşkıyım, dedi alçak sesle. — Dönmeye söz verdiği kişi. Ama hiç dönmedi; çünkü ailesi onu sizinle evlenmeye zorladı. Onu bütün hayatım boyunca bekledim. Bütün. Ve şimdi, ölümden sonra nihayet birlikte olacağımızı umuyorum. Çünkü birbirini gerçekten seven insanların kaderi, yan yana olmaktır.
Odada boğuk iç çekişler duyuldu. Birileri şaşkınlıkla nefesini tuttu, biri ağzını eliyle kapattı. Ben ise bacaklarımı hissetmeden, ne söyleyeceğimi ve nasıl nefes alacağımı bilemeden öylece duruyordum.
Ve tam o anda anladım ki, bu veda benim için bambaşka, çok daha korkutucu bir gerçeğin başlangıcı olmuştu—hiç hazır olmadığım bir gerçeğin.
