İş yerinde sekreter kendini kötü hissetti, bu yüzden dışarı çıktı: bir bankta oturdu, gözlerini kapattı ve uyandığında yaşlı bir adamın bileğindeki altın bileziği çıkarmaya çalıştığını gördü 😱
—Hey, ne yapıyorsun?! Bu kocamın hediyesi! —Yaşlı adam ona korkuyla baktı ve sessizce cevapladı: —Bu bilezik yüzünden bayıldınız. Kendiniz bakın.
Sekreter yakından baktı ve dehşet içinde donakaldı 😨🫣
Anna toplantı sırasında aniden kendini kötü hissetti.
Her zamanki gibi direktörün yanında oturuyordu, her kelimeyi not alıyor ve yorgunluğunu göstermemeye çalışıyordu. Toplantı odası bunaltıcıydı, hava yoğun gibiydi. Şakaklarında nabız atıyor, kalbi normalden hızlı çarpıyordu. Anna derin bir nefes aldı ama rahatlamadı. Göğsünde hoş olmayan bir baskı hissetti, sanki yavaşça üzerine ağır bir yük konuyordu.
Bir noktada oda dönmeye başladı. Anna düşmemek için masanın kenarına tutundu ve sessizce özür diledi. Ayağa kalktı, düz yürümeye çalıştı ama bacakları titriyordu. Direktör bir şey sordu, ama Anna neredeyse kelimeleri duymuyordu.
Dışarısı serindi. Taze hava yüzüne vurdu ama rahatlama getirmedi. Güçsüzlük sadece arttı. Anna birkaç adım attı ve güçsüz bir şekilde küçük bir parkın kenarındaki bir bankta oturdu. Gözlerini kapattı, umarak her şeyin geçmesini.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Anna gözlerini hafifçe açtığında, üzerine eğilmiş yaşlı bir adam gördü. Yetmiş yaşını aşmıştı. Basit bir ceket, eski bir şapka, sakin ama dikkatli bir bakış. Nazikçe bileğini tutuyor ve sanki elini inceliyordu.
—Ne yapıyorsunuz? —Anna boğuk bir sesle sordu, elini geri çekmeye çalışarak—. Dokunmayın. Bu bilezik kocamın hediyesi.
Yaşlı adam tartışmadı. Sadece sessizce dedi:
—Bundan dolayı kendini kötü hissediyorsun. Dikkatlice bak.
Anna bileziğe baktı: büyük, altın, çıkarmadan taktığı. O anda tüyleri diken diken oldu 😢😱
Altın tam olarak cilde değdiği yerlerde kararmıştı. Tam olarak değil, ama lekeler halinde, sanki üzerine koyu bir gölge çekilmiş gibi.
—Sen kimsin? —Anna fısıldadı, içinin sıkıştığını hissederek.
—Ben eski bir kuyumcuyum —yaşlı adam sakin bir şekilde yanıtladı—. Kırk yıl boyunca altınla çalıştım. Kendini kötü hissettiğini görünce, tesadüfen eline baktım. Normal bir kişi bunu fark etmezdi.
—Bu ne demek? —Anna’nın sesi titriyordu.
—Bunlar talyum izleri —dedi sessizce—. Çok sinsi bir zehir. Gözle görülmez. Çok ince bir tabaka halinde uygulanır. Deri yoluyla emilir ve yavaş yavaş kişiyi zehirler. Ama altın tepki verir. Kararır.
—Demek istediğiniz…
Yaşlı adam başını salladı.
—Bu bileziği sana veren kişi ne yaptığını biliyordu. Hasta olmanı, güçsüz düşmeni ve bir gün basitçe kalkamamanı istedi.
Anna mücevherine, sonra ellerine baktı. Aklına kocası geldi: soğuk bakışları, son zamanlardaki garip ilgisi ve ısrarla söylediği sözler: «Tak, çıkarmayacaksın. Bu benim hediyem».
O anda her şeyi anladı.
Yaşlı adam dikkatlice bileziği çıkardı ve bir mendile sardı.
—Hemen doktora ve polise gitmelisin —dedi—. Ve bir daha asla bunu takma.
Anna sessizce başını salladı. Bankta oturuyor, titreyen parmaklarını sıkıyor ve mucizevi bir şekilde hayatta kaldığını fark ediyordu.
