“İşte sana bir haftalık giysi ve yiyecek, ben sevgilimle tatile gidiyorum ve çocukları da yanıma alıyorum,” dedi kocam ve bir çanta giysiyi doğrudan karla kaplı yazlık veranda üzerine fırlattı. Ama havaalanında onları bekleyen sürprizi hayal bile edemezdi 😱😢
Hava eksi on beşti gösteriyordu. Kar ayaklarımın altında çıtırdıyordu ve hava ciğerlerimi kesiyordu. Bu yazlık, şehrin elli kilometre uzağındaydı — komşusuz, ulaşım olmadan, bağlantısız. Karısından kurtulmak için mükemmel bir yer.
Eski bir montla duruyordum, elimde belgelerin olduğu bir dosya tutuyordum ve kocamın bagajdan hızlıca ıslak odun ve bir torba tahıl çıkarmasını sessizce izliyordum. Her şeyi hızlı ve gergin yapıyordu — sanki yanımda bir dakika bile fazla kalmaktan korkuyordu.
— Dairedeki kilitleri değiştirdim! Eve dönemeyeceksin — diye bağırdı arabadan.
Çocuklar arka koltukta oturuyordu. Bana bakmıyorlardı. Her şey onlara zaten kendi tarzlarında anlatılmıştı.
Siyah SUV yerinden fırladı, tekerlekler gevşek karda patinaj yaptı. Araç yavaşça çam ağaçları arasındaki virajın arkasına kayboldu, geride sadece tekerlek izleri ve egzoz gazı kokusu bıraktı.
Ona bakıyordum… ve gülümsüyordum. Çünkü kocam ve sevgilisi, havaalanında onları bekleyen sürprizi hiç tahmin edemiyorlardı 😲🤔 Devamı ilk yorumda 👇👇
Kocam en önemli şeyi fark etmedi. Gece uyurken onun seyahat çantasını açtığımı fark etmedi. İçindekileri dikkatlice nasıl çıkardığımı fark etmedi. Boş bir dosyayı içine koyup tüm içeriği kendimle aldığımı fark etmedi.
Birkaç saat geçti. Kar artmıştı. Sobada ateş yaktım, çay demledim ve sakin bir şekilde bekledim.
Telefon geç saatte çaldı.
— Neredesin?! — kocamın sesi öfkeyle titriyordu. — Belgelerim nerede?!
Havaalanının gürültüsünü, uçuş anonslarını ve sevgilisinin yakındaki histerik fısıltılarını duyuyordum.
— Ne diyorsun? — diye sakince sordum.
— DOSYADA HİÇBİR ŞEY YOK! Pasaport, para, kartlar — HEPSİ KAYBOLDU!
Neredeyse bağırıyordu. — Ne yaptın sen?!
Bu sahneyi hayal ettim: check-in masası, şaşkın bir adam, elinde bilet olan ve soğuk bakışlı sevgili. Ona izin veriliyor. Ona — hayır.
— Sevgili zaten kontrolden geçti mi? — diye sordum.
Sessiz kaldı. O sessizlik tatlıydı.
— O yalnız uçuyor — nihayet hırıltıyla söyledi — ve sen… pişman olacaksın. Neredesin sen?!
Karın sessizce düştüğü karanlık pencereye baktım.
— Nerede olduğum seni ilgilendirmez — dedim. — Belgeler, beni bıraktığın yerde. Gel. Al. Çünkü çoktan karın içinde ıslandı.
Ve telefonu kapattım.
