Kocam hasta babasını evden kovdu ve ben küçük bir daire tuttum, neredeyse sekiz ay boyunca tek başıma ona baktım, iki işte çalışarak 😢
Babam ölmeden önce elimi sıkıca tuttu ve fısıldadı: “Atölyemde bir ayna var. Arkasındaki duvarı kır — her şeyi anlayacaksın.” 😱
Tartışma küçük bir sebepten başladı. Babam sadece pencerenin kapatılmasını istemişti.
Oturma koltuğunda, kaloriferin yanında uzanıyordu, battaniye dizlerinden kaymıştı, yanındaki sehpa üzerinde ilaçlar, damlalar, şırıngalar vardı. Bir başka kemoterapi seansından sonra nefes almakta zorlanıyordu.
—Burası soğuk… —diye mırıldandı—. Pencereyi kapatın.
Kocam kapıda duruyor ve yüzünü ekşitiyordu.
—Hastane kokuyor. Bunu kaldıramam. İlaç kokusu her yere sinmiş.
Babam yavaşça gözlerini ona kaldırdı. Tartışmadı. Aslında neredeyse hiç tartışmaz olmuştu.
—Bu geçici —dedim—. Onun için zor. Görüyorsun, değil mi?
—Görüyorum ki evimiz bir hastane odasına dönmüş —diye sert cevap verdi kocam—. Yoruldum. Normal bir hayat yaşamak istiyorum.
Yüksek sesle konuşuyordu. Halbuki üç hafta önce babasına yanında olacağına söz vermişti.
—O senin baban —dedim sessizce.
—Hayatını yaşadı. Şimdi sıra bende.
Bu söz havada asılı kaldı. Babam duvara döndü.
İki gün sonra kocam babasının eşyalarını topladı ve sadece şunu söyledi:
—Bir bakım evi buldum. Orada uzmanlar var.
Ama babamı yaşlılar evine götürmelerine izin vermedim.
—Benimle gelecek —dedim.
Kocam sadece omuz silkti.
Eski bir garajın üstünde minicik bir oda tuttum. Dar bir pencere, sıvaları dökülmüş duvarlar, gıcırdayan bir yatak. İki işte çalışıyordum: gündüz mağazada, gece online çeviri işleri alıyordum. Paralar ilaçlara, tedavilere, hafta sonları bakıcıya gidiyordu.
Babam asla şikayet etmedi.
—Sen iyi bir kızsın —demişti bir gün—. Bizim hak ettiğimizden daha iyi.
Ne diyeceğimi bilemedim. Sekiz ayın sonunda artık yoktu.
Ölümünden bir gece önce neredeyse hiç konuşmadı. Zor nefes alıyordu, elimi tutuyordu. Sonra aniden beni kendine çekti ve fısıldadı:
—Eski aynanın arkasında… atölyemde. Duvarı kır.
Ne demek istediğini soracak zamanım olmadı.
Gözlerini kapattı ve bir daha uyanmadı.
Cenazeden sonra atölyeye gittim. Kocam gelmedi. “Vaktim yok” dedi.
Kapıyı içeriden kilitledim. Ayna yerinde duruyordu. Söküp aldım. Arkasında eski, özenle sıvanmış bir duvar parçası vardı. Diğerlerinden biraz daha düzgün. Çekici aldım. İlk darbe — boğuk ses. İkinci — çatlak. Üçüncü — sıva aşağı düştü.
Vurmaya devam ettim, bir niş oluşana kadar. Duvar içeri çöktüğünde gördüm… ve diz çökerek yere oturdum.
Çığlık attım. 😲😱 Hikayenin devamı ilk yorumda 👇👇
Sıvayı tamamen kırdığımda, duvardan uzunlamasına eski bir ahşap kutu düştü. Eski, yıpranmış, köşeleri pirinçten. Açtım. İçinde bir saat vardı.
Cep saati. Altın. Ağır. Kapağın kenarında minik safirler ve emaye. İç tarafında Fransızca gravür ve tarih: 1896.
Ne tuttuğumu hemen anlamadım, damgayı görene kadar. Patek Philippe. 19. yüzyıl sonu nadir bir sınırlı seri. Böyle saatler takılmaz. Müzelerde saklanır veya özel müzayedelerde satılır.
Babam hiç anlatmamıştı, dedesinin çarlık sarayında saat ustası olduğunu. Hiçbir zaman bu eşyanın devrimden sonra kalan tek şey olduğunu söylememişti.
Atölye zeminine oturdum, çünkü bunun sadece bir değerli eşya olmadığını anladım.
Bir ay sonra, ekspertiz ve değerleme sonrası, bana miktarı söylediler. On hayatım boyunca kazanamayacağım bir tutar.
Ve kutuda bir not vardı:
“Biri yeniyi değer verir.
Diğeri eskisini.
O yüzden doğru kişide olmalı.”
Ağladım. Para yüzünden değil. Ama çünkü “ilaç kokusu” yüzünden evden atılan insan, sessizce bir hazineyi saklamış ve onu oğluna değil, yanında kalan kişiye vermişti.
