Lise mezuniyet balosuna tekerlekli sandalyedeki dedemle birlikte gittim ve sınıf arkadaşlarım bizimle alay etmeye başladı. Ama dedem sahneye yanaşıp mikrofonu eline alıp sadece beş kelime söylediği anda her şey değişti… 😨😲
Ben daha sadece bir yaşındayken, anne ve babam bir yangında hayatını kaybetti. O korkunç gecede dedem kendi kızını ve damadını kaybetti, ama beni kurtarmayı başardı. Yanan eve geri döndü, dumanların arasından geçerek beni kucağında बाहर taşıdı.
O günden sonra yanımda sadece o vardı.
Dedem o zamanlar altmış yaşını geçmişti ama benim hiçbir zaman yetim gibi hissetmemem için elinden geleni yaptı. Okuldan önce bana kahvaltı hazırlar, ödevlerime yardım eder, veli toplantılarına gider ve en zor iş günlerinden sonra bile beni dinlemeye zaman ayırırdı.
Diğer kızlar okula babalarıyla gelirken, benim yanımda her zaman dedem vardı. Bana bisiklet sürmeyi öğretti, ilk başarısızlıklarımda beni destekledi ve her başarımı kendi başarısı gibi kutladı.
Bir keresinde, on yaşındayken televizyonda mezuniyet balosunu izliyorduk.
— Senin mezuniyetinde mutlaka yanında olacağım — diye gülümsedi dedem. — Gerekirse tekerlekli sandalyeyle bile gelirim.
O zaman ikimiz de gülmüştük.
Ama yıllar sonra kimsenin beklemediği bir şey oldu.
Dedem felç geçirdi. Doktorlar uzun süre onun için savaştı. Hayatta kaldı ama vücudunun sağ tarafı felç oldu. Artık kendi başına yürüyemiyordu.
Buna rağmen hiçbir zaman şikâyet etmedi. Beni desteklemeye devam etti, derslerimi sordu ve her gün okulun nasıl geçtiğini merak etti.
Mezuniyet konusu açıldığında, arkadaşlarım kiminle gideceklerini konuşuyordu. Kimisi sporcuları, kimisi müzisyenleri, kimisi de sevgililerini davet ediyordu.
Ben ise hiç düşünmedim bile.
Sadece dedemin bir zamanlar verdiği sözü yerine getirmek istiyordum.
Onu benimle gelmeye davet ettiğimde önce reddetti.
— İnsanlar bana değil sana bakacak — dedi sessizce.
Ama ben gülümsedim.
— Sen bana her zaman ailenin birlikte olması gerektiğini öğrettin. Şimdi bunu kanıtlama sırası bende.
Mezuniyet gününde ona en sevdiği mavi takım elbiseyi giydirdim. Bir zamanlar annesinin, yani benim annemin düğününde giydiği takım elbiseyi.
Süslenmiş salona girdiğimizde birçok kişi alkışladı. Kimisi gülümsedi, kimisi bizi telefonuyla çekti.
O gecenin hayatımızın en mutlu gecesi olacağını düşündüm.
Ama birkaç dakika sonra her şey değişti.
Amber yanımıza geldi.
O her zaman kendini herkesten üstün görür ve fırsat buldukça beni incitirdi.
Kız dedeme baktı, sonra tekerlekli sandalyeye ve yüksek sesle güldü.
— Vay canına. Huzurevi geziye çıkmış.
Arkadaşları kıkırdadı.
Salonda sessizlik oldu.
İçimdeki acıyı hissettim.
Ama Amber durmadı.
— Mezuniyet balosu normal refakatçiler içindir, hastane hastaları için değil.
Bazı insanlar bakışlarını kaçırdı.
Artık sandalyeyi çevirip gitmek üzereydim ki dedem elini kaldırdı. Sonra yavaşça DJ’in olduğu sahneye yöneldi.
Mikrofonu aldı.
Ve sadece beş kelime söyledi, bütün salonu şok içinde dondurdu 😳
Hikâyenin devamını ilk yorumda yazdım 👇
Dedem ve ben desteğinize çok ihtiyacımız var. ❤️
— Torunumla her zaman gurur duyuyorum.
Salonda derin bir sessizlik oldu.
Ve sonra kimsenin beklemediği bir şey oldu.
Ön sıradan okul müdürü aniden ayağa kalktı.
Ardından daha önce hiç görmediğim yaşlı bir adam ayağa kalktı.
Sonra bir kişi daha.
Salon tamamen sessizdi.
Amber hâlâ alaycı bir gülümsemeyle duruyordu.
Dedem birkaç saniye sustu, sonra sakin bir şekilde devam etti:
— Yirmi yıl önce onun anne ve babası öldü. O günden beri sadece biz ikimiz kaldık. Ona ben baktım: bezini değiştirdim, kahvaltısını hazırladım, hastalandığında ilgilendim, ödevlerine yardım ettim ve okula götürdüm. Bugün ona baktığımda her şeye değdiğini görüyorum.
Salonda hiçbir kahkaha kalmadı.
— Ve bilirsin kızım — dedi dedem doğrudan Amber’a bakarak — bir gün sen de yaşlanacaksın. O zaman anlayacaksın ki yaşlanmak korkutucu değildir. Asıl korkunç olan, seni mezuniyetine götürecek kimsenin olmadığı bir hayat yaşamaktır.
Bunları söyledikten sonra mikrofonu geri verdi.
Önce alkış olmadı.
Sadece sessizlik.
Ağır, rahatsız bir sessizlik.
Amber yavaşça başını eğdi.
Ve ilk kez hiçbir şey söyleyemedi.
Sonra hiç beklemediğim bir şey oldu.
Bir öğretmen yanıma geldi. Ardından birkaç öğrenci.
Dedeme teşekkür etmeye, onunla fotoğraf çektirmeye başladılar.
Bütün gece masamızın yanına insanlar geldi. Güzel sözler söylediler.
Amber ise gecenin büyük bölümünü salonun diğer tarafında geçirdi.
