Oğlum, eski bir kilisenin avlusunda bir melek heykeli fark etti ve birden dua etmeye başladı: birkaç ay sonra başımıza şok edici bir şey geldi 😲🫣
Oğlum şimdi 7 yaşında. Doğduğundan beri tekerlekli sandalyeye bağlı. Doktorlar, tanısını soğuk ve net bir şekilde söylemişti: “Hiç yürüyemeyecek.” Ama bu durum onu zayıf yapmadı. Aksine.
Olağanüstü zeki ve akıllı bir çocuk olarak büyüyor, kitap okumayı ve her şey hakkında yüzlerce soru sormayı çok seviyor.
Ve aynı zamanda bir hayali var — onun için imkansız görünen bir hayal. Koşucu olmak istiyor.
Elbette oğlum, tanısının ciddi bir engel olduğunu biliyor. Ama kimse hayal kurmasını yasaklayamaz. Ve o hayal kuruyor, umut ediyor ve inanıyor.
Açıkçası bazen kendimi şöyle düşünürken yakalıyorum: “Oğlum gibi olmak istiyorum — onun kadar iyimser, güçlü ve hayatı sevmeyi bilen.”
Bir gün, o zamanlar çok önemsemediğim bir olay oldu. Oğlumla eski kilisenin yakınında yürüyorduk ve birden durmamı istedi, avludaki büyük bir melek heykelini fark ettiğinde.
— “Baba, bekle,” dedi.
Araba durdurdum ve beklemediğim bir şey oldu. Oğlum ellerini birleştirdi, gözlerini kapattı ve dua etmeye başladı. Sesi titriyordu ama her kelime içtenlikleydi:
— “Yürümek istiyorum. Lütfen bana güç ver. Kötü bir şey yapmayacağım ve her zaman iyi olacağım.”
O bu çocuk duasıyla kalbim sıkıştı. Ne söyleyeceğimi bilemedim, sadece yanında durdum. Sonra gözlerini açtı, gülümsedi ve dedi ki:
— “Hadi gidelim, baba.”
Bunun sadece bir çocuk inancı anı olduğunu düşündüm, ama öyle değildi. Ve kısa süre sonra unuttum. Ama oğlum — unutmadı.
Birkaç ay sonra beklenmedik bir şey oldu ve şok olduk 😲😲 Devamı ilk yorumda 👇
Birkaç ay geçti. Rutin bir doktor kontrolüne gittik. Her şey her zamanki gibiydi: standart sorular, muayene, kartta alışılmış notlar. Ama bir noktada doktor kaşlarını çattı ve oğluma dikkatle baktı.
— “Demek istiyorsun ki çay döktüğünde ve damlalar yanlışlıkla ayaklarına değdiğinde acı hissettin?” diye tekrar sordu.
— “Evet. Ne oldu?” dedi oğlum şaşkın bir şekilde.
Doktor sustu, derin bir nefes aldı ve başımı döndüren sözleri söyledi:
— “Anlıyor musun, eğer acıyı hissettiysen, bu bacaklarında bir duyunun oluştuğu anlamına geliyor. Bu inanılmaz önemli bir işaret. Her şeyin kaybolmadığı anlamına geliyor. Şansın var.”
Kendi kulaklarıma inanamadım. Yıllarca her şeyin umutsuz olduğunu söylemişlerdi. Ve şimdi birden — umut.
Doktor açıkladı ki oğluma yürüme şansı vermek için karmaşık bir ameliyat gerekiyor. Çok pahalı ve uzun bir rehabilitasyon gerektiriyor.
Şu anda ameliyat için para topluyoruz. Arkadaşlarımız, komşularımız ve hikayemizi duyan yabancılar bile bize yardım ediyor.
Ve biliyor musunuz? Artık şüphem yok. Oğlum mutlaka ayağa kalkacak. Koşucu olacak. Çünkü inanç, umut ve sevgi, herhangi bir teşhisten daha güçlüdür.
