Oğlumuzu yunuslarla yüzmeye götürdüğümüzde onları kucaklıyor, gülüyordu ve eşimle ben bu manzaraya hayran kalmıştık, ta ki merkezin bir çalışanı yanımıza gelip sessizce: „Çocuğunuzu derhal bir doktora göstermelisiniz“ deyene kadar 😱😢
Oğlum aylardır yunus parkına gitmek için yalvarıyordu. Bu onun uzun zamandır hayaliydi. Videolar izliyor, yunuslar hakkında okuyordu, oyuncak bir yunusu kucaklayarak uyuyor ve her seferinde soruyordu: „Ne zaman gideceğiz?“
Doğum günü için ona sürpriz yapmaya karar verdik. Önceden hiçbir şey söylemedik, sadece sabah arabaya bindirdik ve yola çıktık. Nereye gittiğimizi fark ettiğinde, arka koltukta adeta zıplıyordu.
—Sizi çok seviyorum. Nihayet yunusları göreceğim. Teşekkürler baba. Teşekkürler anne.
Bir saniye sonra:
—Sonra herkese anlatabilir miyim? Bana fotoğraf çekecek misin? Orada kaç tane olacak? Onları okşayabilir miyim? Kucaklayabilir miyim?
Bu sorular tüm yol boyunca bitmedi. Biz sadece gülümsüyor ve birbirimize bakıyorduk.
Varınca, soyunma odasında diğer tüm çocuklardan daha hızlı giyindi ve havuza doğru ilk koşan o oldu. Biz kenarda durup izledik. Oğlum dikkatlice elini uzattı, yunus yaklaştı, kafasını sudan çıkardı ve okşanmasına izin verdi. Sanki hemen anlaşmışlardı. Yunus onun etrafında dönüyor, zıplıyor, daha da yaklaşıyor, kuyruğuyla suya dokunuyor ve bir saniye bile uzaklaşmıyordu.
Bu o kadar dokunaklıydı ki gözyaşlarımı zor tutuyordum. Eşim her şeyi telefona kaydediyordu. Oğlum uzun zamandır böyle gülmemişti.
Aniden bir eğitmen yanımıza geldi. Yaklaşık otuz yaşlarında genç bir kadın, ciddi, gülümsemesiz.
—Sizinle konuşmam gerekiyor. Bu oğlunuzla ilgili.
İçim sıkıştı.
—Ne oldu? Yunusa zarar mı verdi? Bir yanlış mı yaptı? Affedin, o sadece bir çocuk.
—Hayır. Bu başka bir şey. Oğlunuzu acilen bir doktora göstermeniz gerekiyor.
Sırtımdan soğuk bir ürperti geçti.
—Neden? Yunus hasta mı? Onu enfekte edebilir mi?
Kadın başını salladı. Ve o anda, bizi tamamen dehşete düşüren bir şey söyledi 😲😢 Devamı için ilk yorumlara bakın 👇👇
—Yunuslarımıza çocuklarla çalışmaları için eğitim veriliyor. İnsan vücudundaki değişikliklere karşı çok hassastırlar. Genellikle sakin davranırlar. Ama bugün yunus olağandışı tepki verdi. Yerinde zıplıyor, etrafında dönüyor ve uzaklaşmıyordu. Bu davranış, hayvan bir sağlık sorunu hissettiğinde görülür.
Ona bakıyor ve inanmakta zorlanıyordum.
—Emin misiniz?
—Daha önce de böyle durumlarla karşılaştık. Lütfen, çocuğunuzu kontrol ettirin, tedbirli olmak için.
Beklemedik. Aynı gün doktora gittik. Testler yaptırdık ve muayeneden geçtik. Son ana kadar bunun sadece bir tesadüf olduğunu umuyordum.
Birkaç gün sonra teşhisi aldık. Oğlum kanserdi. İlk evre. En erken evre. Hâlâ tedavi edilebilecek evre.
O sırada muayene odasında oturup yunusun oğlumu terk etmemesini hatırlıyordum. Sanki bizi uyarmaya çalışıyordu.
Şimdi tedavi görüyoruz. Önümüzde uzun bir yol var, ama doktorlar prognozun iyi olduğunu söylüyor.
Ve o günü düşündüğüm her seferinde korkuyorum. Eğer o yunus olmasaydı. Eğer onun garip davranışı olmasaydı. Eğer sadece eve gidip bunun sıradan mutlu bir gün olduğunu düşünseydik.
Her şeyin nasıl bitebileceğini hayal etmeye korkuyorum.
