Sabah etkinliğine, herkesin babası veya dedesiyle gelmesi gerekirken, bir çocuk tamamen yalnız kaldı. Sınıfta sessizce oturuyor ve ısrarla babasının bir süper kahraman olduğunu, bu yüzden gelemediğini söylüyordu 😨.
Hiç kimse ona inanmadı. Ama bir anda sınıfın kapısı aniden açıldı… ve sonra hiç kimsenin beklemediği bir şey oldu 😢.
Önceki derste öğretmen, bir sonraki buluşmaya herkesin babası veya dedesiyle gelmesi ve “Babam” başlıklı bir hikaye hazırlaması gerektiğini birkaç kez hatırlatmıştı. Babalarının ne iş yaptığı, hayatının nasıl olduğu ve çocuğuna nasıl yardımcı olduğu anlatılacaktı.
Çoğu öğrenci için bu sıradan bir görevdi, ama bir çocuk için her şey çok daha zordu. Alex sadece on iki yaşındaydı ve bu derse yalnız geleceğini biliyordu. Dedesinin yoktu ve babası iki yıldır hayatlarından uzaktı. Annesi hep babasının kaybolmadığını, sadece insanları kurtardığını, çünkü bir süper kahraman olduğunu söylerdi.
Açık ders günü geldi. Çocuklar babalarıyla sınıfa giriyordu; bazıları dedeleriyle gelmişti. Herkes gülüyor, konuşuyor ve ikişerli oturuyordu. Sadece Alex yalnızdı. Gözlerini yere indirdi ve etrafa bakmamaya çalıştı çünkü içi sıkışıyormuş gibi hissediyordu.
Önceki akşam hâlâ umutluydu.
—Anne, ama herkes babasıyla gelecek… —diye fısıldadı.
—Evladım, biliyorsun baban insanları kurtarıyor. Gelemeyecek… üzgünüm —dedi annesi ve ne kadar acı çektiğini göstermemeye çalıştı.
Alex o zaman odasına kapanıp sabaha kadar ağladı.
Ve şimdi sınıfta, herkesin arasında oturuyordu ama sanki ayrı bir yerden bakıyordu.
Sırası geldiğinde öğretmen nazikçe sordu:
—Alex, baban nerede?
Zorla gözlerini kaldırdı ve gözyaşlarını tutarak cevap verdi:
—Hanımefendi… babam bir süper kahraman. İnsanları kurtarıyor… bu yüzden gelemedi.
Bir an sessizlik oldu, sonra sınıf kahkahaya boğuldu.
—Oyun babası yok!
—Annen sana yalan söyledi!
—Seni terk ettiler!
—Alex’in babası yok!
Sözler her yerden uçuyordu, çocuklar gülüyordu, birbirlerine bakıyorlardı, bazıları parmakla gösteriyordu. Alex yumruklarını sıkarak oturuyordu ve gözyaşlarını tutmaya çalışıyordu.
Tam o anda sınıfın kapısı aniden açıldı. Herkes döndü. Ve sonra… 😢😨 Hikâyenin devamını ilk yorumda bulabilirsiniz 👇👇
Kapının eşiğinde, asker üniformalı uzun boylu bir adam duruyordu. Temiz, ciddi bir üniforma, kendinden emin bakış, göğsünde madalyalar. Sınıf bir anda sessizleşti.
Bir adım öne attı ve sakin bir şekilde dedi ki:
—Geciktiğim için özür dilerim. Ben Alex’in babasıyım.
Alex önce dondu, gözlerine inanamaz gibi, sonra aniden fırlayıp ona koştu.
—Baba! Baba! Onlara senin bir süper kahraman olduğunu söyledim… inanmadılar!
Adam oğlunu sıkıca kucakladı ve sessizce gülümsedi.
Sınıfta artık kimse gülmedi.
O gün çocuklar sırayla babalarından bahsetti: bazıları işten, bazıları ofis işinden, bazıları arabalar ve paradan. Ama Alex konuştuğunda sınıfta tam bir sessizlik vardı.
O, başkalarını kurtarmak için hayatını riske atan bir adamdan bahsediyordu. Güçlü, cesur ve gerçek bir kahraman olan bir babadan.
Ve o anda belli oldu: hiç kimsenin babası Alex’in babası gibi değildi.
