Satıcı, vitrin önünde hayranlıkla mücevherleri izleyen dede ile torununu aşağılamıştı… ama sonrasında olanlar tüm mağazayı şok içinde dondurdu 😳😮
Küçük kız cam vitrine doğru parmak uçlarında yükselmiş, zarif bir kolyeden gözlerini ayıramıyordu. Taşlar lamba ışığında yumuşak bir şekilde parlıyor, sanki içinde canlı bir şey saklıymış gibi görünüyordu. Ellerini cama bastırdı ve içten bir hayranlıkla fısıldadı:
— Vay canına, dede… gerçekten muhteşem.
Yaşlı adam ona sıcak bir gülümsemeyle baktı; bu sadece bir iyilikten fazlasıydı. İçinde anılar, gurur ve kızın henüz anlayamadığı bir şey vardı.
— Evet, torunum… — diye usulca cevap verdi.
Kız bir an düşündü, sonra kararlı bir şekilde ekledi:
— Büyüyüp zengin olunca, mutlaka bu kolye için geri geleceğim.
Dede hafifçe gülümsedi, onun ciddi yüzüne bakarak.
— Elbette geri gelirsin, — dedi, hayalini yıkmadan.
Tam o sırada satıcı yanlarına geldi. Soğuk bir gülümsemeye sahip, gözlerinde hiç sıcaklık olmayan bir kadındı. Onları daha girişte fark etmiş ve burada olmamaları gerektiğine hemen karar vermişti.
Yanlarında durdu ve sert bir şekilde, rahatsızlığını gizlemeden söyledi:
— Burada durup asla sahip olamayacağınız şeyleri hayal etmeyi bırakın.
Kız irkildi ve hemen dedesinin arkasına saklandı, onun montuna sıkıca tutundu. Mağazada sessizlik oldu. Birkaç müşteri dönüp baktı ve havaya ağır, rahatsız bir sessizlik çöktü.
Yaşlı adam başını eğdi ve usulca söyledi:
— Lütfen… o sadece bir çocuk.
Ama kadın soğuk bir şekilde güldü:
— O zaman ona gerçeği öğretin. Gerçek acımasızdır. Ve fakirler hep fakir kalır.
Ama satıcı, yaptığı şeyden sadece birkaç dakika sonra derin pişmanlık duyacağını asla tahmin edemezdi. 😲🥲 Hikâyenin devamı ilk yorumda 👇
Yaşlı adam yavaşça başını kaldırdı ve sakin bir şekilde sordu:
— Söyleyin, bu mücevherlerin kime ait olduğunu biliyor musunuz?
Satıcı bir an tereddüt etti ama kendinden emin cevap verdi:
— Elbette biliyorum.
— Peki, tasarımcısının nasıl göründüğünü biliyor musunuz?
— Hayır… uzun zamandır emekli, artık buraya gelmiyor.
Yaşlı adam başını salladı ve hafifçe gülümsedi:
— Ama mağazanın bir yerinde onun fotoğrafı asılı. Bakın.
Kadın kaşlarını çattı, nereye varmak istediğini anlamadı ama yine de içeri doğru yürüdü. Birkaç saniye sonra fotoğrafların olduğu duvarın önünde durdu.
Ve dondu kaldı. Yüzünden tüm özgüven bir anda silindi. Gözleri şok ve inanmazlıkla büyüdü.
Fotoğraftan ona bakan kişi aynı yaşlı adamdı… sadece daha genç haliydi. Kurucu. Tasarımcı. Adı bu mağazadaki her vitrinde yazan kişi.
Kadın hızla geri döndü ve neredeyse koşarak yanına geldi. Sesi artık soğuk değildi, panikle doluydu:
— Ben… özür dilerim… bilmiyordum…
Yaşlı adam ona sakin bir şekilde baktı; ne öfke vardı ne de acıma.
— Bana özür dilemenize gerek yok, — dedi usulca. — Ama insanlara nasıl konuştuğunuzu düşünmelisiniz.
Torununun elini tuttu ve daha kararlı bir şekilde ekledi:
— Şimdi, lütfen mağazayı terk edin.
Kadın olduğu yerde donup kaldı, olanlara inanamazken etraftaki müşteriler ona artık tamamen farklı gözlerle bakıyordu.
Kız dedesine bakıp usulca sordu:
— Dede… tüm bu mücevherleri gerçekten sen mi yaptın?
Yaşlı adam gülümsedi ve elini hafifçe sıktı.
— Evet, torunum.
Kız tekrar kolyeye baktı ama artık bakışı farklıydı.
— O zaman zengin olmayı beklememe gerek yok… — diye fısıldadı.
Dede hafifçe eğilip yumuşak bir sesle cevap verdi:
— Sadece iyi bir insan olarak büyümen yeterli. Gerisi kendiliğinden gelir.
