Soyunma odasında askerler yeni kıza gülmeye ve onunla alay etmeye başladılar, ancak eğitim salonuna girdikleri anda bu kızın gerçekte kim olduğunu dehşetle anladılar 😱😨
O gün soyunma odası her zamanki gibi gürültülüydü. Metal dolaplar çarpıyor, biri gülüyor, gençler antrenman hakkında yüksek sesle konuşuyordu. Her şey normal şekilde ilerliyordu, ta ki o kapıda belirene kadar.
Yeni kadın asker.
Kız sakin bir şekilde içeri girdi, gereksiz hareketler yapmadan, sanki ona kim bakıyor umurunda değilmiş gibi. Üzerinde sıradan bir asker üniforması vardı, dikkat çekici hiçbir yanı yoktu. Saçları düzgünce toplanmış, yüzü ifadesiz ve sakindi. Etrafına bakmadı, kimseyle konuşmaya çalışmadı. Sadece banka oturdu, çantasını koydu ve üzerini değiştirmeye başladı.
Ama gelişi fark edilmedi.
Önce hafif bir kıkırdama duyuldu. Sonra bir tane daha. Birkaç saniye içinde birkaç genç ona açıkça bakmaya, birbirlerine bakış atmaya ve alaycı şekilde gülümsemeye başladı. İçlerinden biri dayanamayıp yaklaştı.
— Hey, yanlış yere mi geldin? — dedi alayla.
— Böyle bir güzellik burada ne yapıyor?
Bir diğeri hemen ekledi:
— Aramızda yalnız olmaktan korkmuyor musun? Burası senin gibi insanlar için değil…
Üçüncüsü neredeyse dibine kadar gelip onu baştan aşağı süzdü.
— Uzun zamandır burada kız yoktu. Özlemişiz.
Birbirlerinin sözünü keserek güldüler, kaba ve rahatsız edici şakalar yaptılar. İçlerinden biri kızın saçına uzandı.
— Yazık olacak, saçını sıfıra vurduklarında…
Ama kız tepki vermedi.
Sakin bir şekilde oturuyor, ayakkabı bağlarını bağlıyor, üniformasını düzeltiyor ve sanki hiçbir şey duymuyordu. Ne korku ne de öfke — sadece soğuk bir sakinlik.
Bu onları daha da sinirlendirdi.
O kalkıp gitmek için ayağa kalktığında üç asker önünü kesti. Soyunma odasında sessizlik oldu. Diğerleri merakla izliyordu.
— Nereye böyle acele ediyorsun? — dedi biri alaycı bir gülümsemeyle.
— Bize mi korkuyorsun?
Bir diğeri biraz yaklaştı:
— Eğer korkuyorsan, sonra ne yapacaksın?
Başını kaldırdı ve ilk kez doğrudan onların gözlerinin içine baktı. Bakışlarında en ufak bir tereddüt yoktu.
— Çekilin ve geçmeme izin verin — dedi sakin ama sesi havayı ağırlaştıracak kadar sertti. — Yoksa çok pişman olursunuz.
Gençler birbirine bakıp güldü.
— Bize ne yapacaksın?
Başını hafifçe eğdi ve sessizce cevap verdi:
— Yakında göreceksiniz.
Yine de kenara çekildiler, korkudan çok meraktan. Onun sadece sessiz, zayıf bir kız olduğunu ve güçlü görünmeye çalıştığını düşündüler. O sakinliğin arkasında başka bir şey olduğunu ve çok yakında pişman olacaklarını hiç kimse tahmin etmedi 😱😨
Birkaç dakika sonra herkes eğitim salonundaydı. Geniş bir alan, soğuk ışık, ayak sesleri ve kısa komutlar. Her şey her zamanki gibiydi.
Gençler hâlâ kendi aralarında konuşuyor, kıza bakıp alaycı şekilde gülümsüyordu.
Ama sonra komutan içeri girdi. Konuşmalar anında kesildi.
Herkesin önünde durdu, etrafa baktı ve kısaca söyledi:
— Dikkat. Bugün yeni bir kaptanınız var.
Salonda hafif bir uğultu yayıldı. Komutan yana çekildi.
— Tanışın.
Ve o anda o öne çıktı. Soyunma odasındaki aynı kız.
Bir saniye boyunca salonda sessizlik oldu. Gençler ne olduğunu anlayamadan ona bakıyordu. Gülümsemeler kayboldu. Bazıları kaşlarını çattı, bazıları gözlerini indirdi.
O yavaşça herkese baktı. Birkaç dakika önce kendisine gülen aynı insanlara.
Yüzünde hafif, neredeyse görünmeyen bir gülümseme belirdi.
— Peki — dedi sakin bir şekilde bir adım atarak — neler yapabileceğimi gördünüz mü?
Kimse cevap vermedi.
Sıra boyunca yürüdü, her birinin önünde durarak yüzlerini hafızasına kazır gibi baktı.
— Bundan sonra sizi ben eğiteceğim — dedi daha sert bir sesle. — Ve inanın, çok yakında siz kendiniz benden durmamı isteyeceksiniz.
Durdu ve soyunma odasında yolunu kesen üç kişiye doğrudan baktı.
— Ama ben durmayacağım.
Salonda yeniden sessizlik oldu. Ve ancak o zaman kiminle karşı karşıya olduklarını anlamaya başladılar. Ama artık çok geçti.
