Üç haftalık yokluğun ardından kızımı ablamın evinden almaya gittim, ama kimse beni karşılamadı. Olay yerine gelen polisler içeri girmeme izin vermedi:
—İçeride sizi bekleyenleri görmeye hazır olmalısınız… ablanız ve kızınız… 😱😨
Hiç kimseyi dinlemedim. Onları ittiğim gibi eve zorla girdim. Ve gördüklerim karşısında neredeyse bayılacaktım… 😢😨
Beş yaşındaki kızımı ablamın evinden almaya gidiyordum. Acele ediyordum ve sadece koluma atlayacağını düşünüyordum.
Ama anahtar kilitte dönmedi. Kapıyı çaldım. Bir kez daha. Kızımı ismiyle çağırdım. Sessizlik.
Birden mide bulantısı hissettim. Titreyen ellerimle polisi aradım.
Devriye hızlıca geldi. Polislerden biri kapıya yaklaştı ve içeri girdi. Birkaç saniye sonra durdu ve sessizce dedi ki:
—Hanımefendi… lütfen henüz içeri girmeyin.
—Neden? —dedim, cevabı zaten biliyordum.
Sessiz kaldı. Ve o sırada güçlü bir el omzuma tutundu ve içeri girmeye çalıştığımda beni durdurdu.
—İçeride olanları görmekte gerçekten hazır mısınız? —diye sordu polis boğuk bir sesle.
Kapı aralıktı. Ev karanlıktı ve bu durumu daha da korkutucu yapıyordu. İçeriden kalbimi durduran bir ses geldi.
Çocuk ağlaması.
—Kızımın başına ne geldi? —fısıldadım— Neden ağlıyor?
Cevap vermediler. Polis bakışlarını başka yöne çevirdi ve bu yeterliydi. Zihnimde anılar canlandı.
Üç hafta önce iş için gitmiştim. Çocuğu ablama emanet etmiştim. Sözlerine güvenmiştim. Gülümsüyor ve her şeyin yolunda olacağını, kocasının “normal” olduğunu söylüyordu.
Ben onu hiç sevmedim. Soğuk bakış. Her hareketinde gerginlik. Ama sessiz kaldım. Ve bu benim hatamdı.
Başlangıçta her gün görüşüyorduk. Ablam yürüyüşleri, her şeyin yolunda olduğunu anlatıyordu. Sonra… sessizlik.
Nihayet eve girmeme izin verildiğinde, ilk fark ettiğim şey koku oldu. Metalik, ağır. Oturma odası alt üst olmuştu. Yırtık kanepe. Yerde yastıklar. Duvarlarda ve buzdolabında koyu lekeler.
—Lütfen bekleyin! —dedi koridordan bir dedektif.
Ama ben ağlamanın geldiği yöne doğru gidiyordum. Arka odada kapı aralıktı.
Genç bir polis adım attı, soluk, titreyen ellerle.
—Hanımefendi… orada göreceğiniz şeyi… asla unutamayacaksınız.
Onu ittiğim gibi açtım kapıyı. Ve içeride gördüğüm şey beni gerçek bir dehşete düşürdü 😱😨 Devamı ilk yorumda 👇👇
Kızım sağ salimdi.
Yere oturmuş, ablasına sarılmıştı. Ablası onu iki koluyla kucaklıyordu, sanki tüm dünyadan koruyordu. İkisi de ağlıyordu.
Kızım onun kazakına tutunmuş, bırakmıyordu. Titriyordu ama hayattaydı. Dizlerimin üzerine çöktüm, nefes alamıyordum.
Yerde, biraz uzakta, ablanın eşi yatıyordu. Hareketsiz.
Sonradan her şey anlaşıldı. Bir öfke nöbetinde kontrolünü kaybetti. Bağırıyordu. Kızımın yanına yaklaştı. Ablam araya girdi. Düşünmedi — sadece onu korudu.
Onu itti. Koca düştü, başını masanın kenarına çarptı ve bir daha kalkmadı.
Uyanmadı.
Ablam bunu anlatırken sürekli aynı şeyi tekrarlıyordu:
—Sadece onu kurtarmak istedim… sadece çocuğu kurtarmak istedim…
