Uçakta, arkamda oturan bir genç aniden kirli ayağını tam kol dayama yerime koydu – ve ona bir nezaket dersi vermek zorunda kaldım 😲😢
Uçak yeni yeni irtifa kazanıyordu. Pencere kenarına oturdum, kulaklıklarımı taktım ve bir kitap çıkardım. Her şey sakindi, ta ki soğuk ve rahatsız edici bir şey kol dayama yerime değene kadar.
Yavaşça döndüm – ve şok oldum. Kol dayama yerimde, beyaz ama uzun zamandır kararmış bir çorap içinde kirli bir ayak vardı.
—Hey! —diye çıkıştım—. Bu da ne böyle?!
Arkamdaki genç, ayağını kaldırmak zahmetine bile girmedi. Dergiden gözlerini ayırmadan tembelce cevap verdi:
—Rahatla tatlım. Sadece biraz dar.
—Dar mı? Bu, ayaklarını her yere sokmak için bir bahane olamaz! —dedim sertçe, öfkemin içimde kaynadığını hissederek.
Sonunda bana baktı, alaycı bir şekilde gülümsedi ve ayağını kaldırmadan dedi ki:
—Hoşuna gitmiyorsa business class’a git. Orada daha fazla yer varmış.
Birkaç yolcu kafalarını çevirdi. Yüzümün ısındığını hissettim.
—Sana bir yastık getireyim mi? Yoksa pedikür mü yapayım?
Genç homurdandı:
—Çok gerginsin. Rahatla, kimseye dokunmuyorum.
—Evet, sadece çorabın – kol dayama yerimde —dedim sessizce. —Uçuşa harika bir başlangıç.
Derin bir nefes aldım ve tartışma çıkarmamaya karar verdim. Bunun yerine ona asla unutamayacağı bir nezaket dersi vermeye karar verdim 🤔🫣 Devamı ilk yorumda 👇👇
Hostesden bana bir fincan çay getirmesini istedim – sıcak, siyah, şekersiz.
Birkaç dakika sonra fincan tepsideydi. Tekrar hissettim; topuğu neredeyse dirseğime değiyordu.
Yavaşça döndüm, gülümsedim ve sessizce söyledim:
—Biliyor musun, haklıydın… rahatlamak lazım.
Ve sanki kazara, sıcak çay dolu fincanı tam onun ayağının üzerine devirdim.
—Aaa! Ne yapıyorsun!? —diye bağırdı ve ayağını geri çekti.
—Ah, özür dilerim —dedim tamamen masum bir ifadeyle—. Burada sadece biraz dar… anlarsınız zaten.
Yolcular gülmeyi zor tutuyordu. Hostes bile yanımdan geçerken bana gizlice göz kırptı.
Genç, kalan uçuş boyunca sessizce oturdu, her iki ayağını da dikkatlice koltuğun altına koydu.
Nezaket dersi alındı.
