Yüksek ateşle yatıyordum, ama kocam ilaç almaya üşendi. Fakat o, hazırlanmış akşam yemeği olmadığı için bana bağırmaya başlayınca sabrım tükendi… 😢😲
Yatakta 39 dereceye yakın ateşle yatıyordum. Tüm vücudum ağrıyordu, her kemik bana yabancı gibi geliyordu. Başım öyle zonkluyordu ki gözlerimi açmak bile acı veriyordu. Evde tek bir ilaç bile yoktu, güçlükle kocamdan eczaneye gitmesini rica ettim.
— Kendin git, — diye tersledi. — Neden sızlanıyorsun? Ateşten bir şey olmaz.
Gözlerimi kapattım ve alnıma soğuk kompres bastırdım. Yataktan kalkmak bile işkenceydi. Dayandım, belki ateşim kendiliğinden düşer diye umdum.
Birden odaya kocam girdi.
— Ne yani, bütün gün hiçbir şey hazırlamadın mı? — sesi sert ve buyurgandı.
— Hayır, ateşim var, ayağa kalkmak bile zor, — dedim sessizce.
— Ben işten aç geldim, hiç mi yemek yapmak istemiyorsun?
— Eğer eczaneye gidip ilaç getirirsen, kalkıp akşam yemeğini hazırlayabilirim, — diye açıklamaya çalıştım.
— Yorgun olduğumu söyledim ya! — sesini yükseltti. — Sen bir kadınsın ve bana yemek yapmak zorundasın. Ev de darmadağın. Benim annem hasta olsa bile her şeye yetişirdi. Siz modern kadınlar ise hep naziksiniz…
Sözleri kalbimi paramparça etti. Bir yanda dayanılmaz ateş, öte yanda kendi kocamın aşağılamaları.
…İşte o anda sabrım tükendi. Dayanamadım ve pişman olmadığım bir şey yaptım. 😲😲 Devamı ilk yorumda 👇👇
Artık ona cevap vermedim. Sadece telefonu elime aldım ve titreyen ellerimle annemin numarasını çevirdim. Sesini duyunca gözyaşlarım kendiliğinden akmaya başladı.
— Anne, hemen gel… Ateşim 39, çok kötü hissediyorum. Lütfen ateş düşürücü getir ve beni buradan al, — dedim güçlükle. — Bir de… avukatımıza haber ver. Boşanma evraklarını hazırlasın.
Hattın diğer ucunda bir sessizlik oldu, sonra annem kararlı bir sesle şöyle dedi:
— Kızım, dayan. Yoldayım. Kimsenin sana böyle davranmaya hakkı yok.
O sırada kocam yine söylenmeye başladı, “her şeyi fazla abartıyorsun” diyerek. Ama artık sözlerinin hiçbir önemi yoktu. Tavana bakıyor ve uzun zamandır ilk kez bir rahatlama hissediyordum.
Evet, bundan sonrası kolay olmayacak: boşanma, değişiklikler, yeni bir hayat. Ama en önemlisi — sonunda aşağılanmaya katlanmayı bıraktım.
